روي قبرم بنويسيد مسافر بوده است بنويسيد که يک مرغ مهاجر بوده است بنويسيد زمين کوچه‏ي سرگرداني است او در اين معبر پرحادثه عابر بوده است صفت شاعر اگر همدلي و همدردي است در رثايم بنويسيد که شاعر بوده است بنويسيد اگر شعري از او مانده به جاي مردي از طايفه‏ي شعر معاصر بوده است مدح‏گويي و ثناخواني اگر دينداري است بنويسيد در اين مرحله کافر بوده است

مسافر
سفر كردي مسافر آن شب تاريك و سرد
كاش بودي تا ببيني عشق تو با ما چه كرد
وقتي آن شب با نگاهت خواندي آن شعر سفر
رخت بربست از دلم اميد به روزي دگر
تو خرامان رفتي و من ماندم و دنياي غم
اشك چشمم مي چكد بر گونه هايم دم به دم
تو مرا بگذاشتي در خلوت و تنهاييم
ليلي ام اين را بدان كه تا ابد باراني ام
عشق مجنون را به ليلي هيچ كس باور نكرد
مثل جور اين زمانه هيچ كس با من نكرد

تو اگر مي دانستي که چه
دردي دارد که چه زجري دارد خنجر از دست عزيزان خوردن از من خسته نمي پرسيدي که چرا تنهايي

روي هر سينه سري گريه کند وقته وداع سر من وقته وداع گوشه ي ديوار گريست

من عادت ميکنم با درد تازه......جدايی شايد از من,من بسازه!......

 شب بي بهانه تر از قطره هاي بارون ,شگفت انگيز تر از

آبي آسمون و عميق تر از سياست رنگين کمون پا گذاشتي

تو زندگيم ! چقدر تعجب کردم وقتي دست به دستم دادي

بدون اينکه از فرداي نا معلوم روياي اقاقيا واهمه داشته

باشي . همون موقع انگار کتيبه خدا رو به خوشبختي ما

داشت ورق مي خورد , همه فرشته هاي آسموني رو به

قبله وحدانيت عشق برامون سجده کردن و چند لحظه بعد

همه ابرها برامون يه دريا لبخند فرستادن . از اون روز ديگه

دستهام از يادنيلوفرهاي آبي غافل نشدن , گرچه ميدونم اين

روياي شيرين ابدي نيست ولي... مي دونم همونطور که بي

بهانه اومدي بي بهانه هم خواهي رفت , مي دونم روزي که

بري من ميشم تنها ترين برکه روي زمين , مي دونم

هميشه بايد يادم باشه تو مال من نيستي

gofte bodi ke tabib del bimarani pas tabib del man bash ke bimar toam