حمید مصدق عشق منه

تو به من خنديدي
 و نمي دانستي
 من به چه دلهره از باغچه همسايه
 سيب را دزديم
 باغبان از پي من تند دويد
 سيب را دست تو ديد
 غضب آلوده به من كرد نگاه
سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك
 و تو رفتي و هنوز
 سالهاست كه در گوش من آرام آرام
 خش خش گام تو تكرار كنان
 مي دهد آزارم
 و من انديشه كنان غرق اين پندارم
 كه چرا
 خانه كوچك ما سيب نداشت

 مي آيم
 خسته
 از اين و آن گسسته
 از دشتهاي غمزده
 از پيش پونه وحشي
 بر جو كنارها
و از كنار زمزمه چشمه سارها
از پيش بيدهاي پريشان
از خشم بادها
مي آيم
از كوههاي ثابت
 با دره هاي مغموم
در هاي و هوي باد
 مي آيم
با گردباد
 ويران كن هرآنچه به چنگش دراوفتاد
 ز بنياد
 مي آيم با دشنه نشسته دشمن به پشت من
 مي آيم و به ياد تو مي آرم
 افسانه جنون را
 آميزه هاي آتش و خون را

اره!تو به من خندیدی خیلی هم به من خندیدی اما من هنوز دارم غصه می خورم